عرفان حسینی

عرفان حسینی برگرفته از ادبیات فرهنگ غنی اسلام است. اندیشمندی و بینش‌مندی، زمان‌آگاهی و خودآگاهی، رهاسازی و استقلال‌بخشی، فروتنی در برابر منطق و گردنکشی در برابر ظلم و همچنین ایثار و خویشتن‌داری از جمله محورهای اصلی عرفان است. امام حسین (ع) مظهر ایثار و ایثارگر برجسته جهانی است.
ریشه عرفان در اندیشه‌های دکتر شریعتی برخاسته از عرفان حسینی است. الگوی شریعتی حضرت علی (ع) و شعارش در عرفان، عدالت و آزادی است که این نیز برگرفته از سیره و منش امیرالمؤمنین است.
شریعتی در دوران زندگی با دو نظام کمونیستی و سرمایه‌داری روبه‌رو بود که این نظام‌ها به علت دوری از مذهب از معنا فاصله گرفته بودند.
صوفی‌گری از عرفان جداست. عرفان روح مذهب است و زمانی که مذهب تنها به تکالیف و قیود منتهی شود تصوف و صوفی‌گری پدید می‌آید که ضد مذهب می‌شود.
عرفان مورد توجه شریعتی نیز با بشر زاده شده و در تمام دوران‌های تاریخ بوده و همزاد مذهب است که باید آن را از صوفی‌گری تفکیک کنیم.

ادامه مطلب

شان ومقام گریه در دستگاه فکری شیعه

گریه در اندیشه‌ی شیعی از عناصر سلوك ایمانی و توفیق عرفانی به شمار می‌آید. گریستن به مثاب كنشی یك‌سره انسانی، از تلاطم روح و جان آدمیان مایه می‌گیرد و بر اثر عروج احساسات و عواطف بشری به اوج قله‌ی خلوص پدید می‌آید. در آموزه‌های اسلامی، گریستن برای خداوند و به سان امری معنوی، محبوب خداوند شمرده شده است. آن‌گاه كه آدمی در جریان شورمند و شعورمند محبت به تعالی روحی می‌رسد و برای ابراز عواطف خود زبانی جز بیان گریه نمی‌یابد، آیینه‌ی رحمت خداوند شده است.
در باور تشیع، گریه بر حسین بن علی(ع) نیز از ارجمند‌ترین رفتارهای معنوی و دینی است و در شمار همان خصلت‌ معنوی ارتباط با خداوند معنا می‌شود. وقتی بر مصائب كربلا می‌گرییم و بر تماشای عشق و عطش و خون در نینوا گریه می‌كنیم، به گونه‌ای با حقیقت حسینی (ع) مواجه شده‌ایم و خود را در معرض انوار تابناك وجود انسان كامل قرار داده‌ایم. گریه در آیین تشیع نشان عشق است و از درماندگی و ضعف و ترس برنمی‌خیزد. اشكی كه از باورهای دینی برآید، رازی الهی و معنوی است.

"چشم گریان چشمه فیض خداست"

گریستن بر ابا عبدالله الحسین (ع) ثواب بسیار دارد. فرشتگان، پیامبران، زمین و آسمان، حیوانات صحرا و دریا هم بر عزای حسین (ع) گریسته اند. اشک ریختن، نشانه پیوند قلبی با اهل بیت و سیدالشهدا است. اشک، دل را سیراب می کند، عطش روح را برطرف می سازد و حاصل محبتی است که نسبت به اهل بیت حاصل می شود. همدلی و هماهنگی روحی با ائمه، ایجاب می کند که در شادی آنان شاد و در غمشان محزون باشیم. این نشانه شیعه است که " یفرحون بفرحنا و یحزنون لحزننا... " قلبی که مهر حسین (ع) را داشته باشد، بی شک به یاد مظلومیت و شهادت او می گرید. اشک، زبان دل و شاهد عشق است.

ادامه مطلب

مختصری در احوالات بنت الحسین(ع)

بعد از اسیری خاندان اهل‌بیت (علیهم‌السلام) و سفر آنها به شام و كوفه، حضرت رقیه (ع) بعد از تحمل سختی‌‌های اسیری در شبی جانسوز در شام به شهادت رسید.

* رقیه(س) كه بود؟

اصل وجود دختری چهار ساله برای امام حسین (علیه السلام) در منابع شیعی آمده است، اما در بعضی منابع در این باره اختلاف وجود دارد.
در كتاب كامل بهایی نوشته علاءالدین طبری (قرن ششم هجری) قصه دختری چهار ساله كه در ماجرای اسارت در خرابه شام در كنار سر بریده پدر به شهادت رسیده، آمده است، اما در مورد نام او كه آیا رقیه بوده یا فاطمه صغری و ... اختلاف است.
همچنین سید بن طاووس در كتاب «لهوف» خود می‌نویسد: «شب عاشورا كه حضرت سیدالشهداء (علیه ‏السلام) اشعاری در بی‌وفایی دنیا می‏خواند، حضرت زینب (س) سخنان ایشان را شنید و گریست. امام (علیه‏ السلام) او را به صبر دعوت كرد و فرمود: «خواهرم ام كلثوم و تو ای زینب! تو ای رقیه و فاطمه و رباب! سخنم را در نظر دارید [و به یاد داشته باشید] هنگامی كه من كشته شدم، برای من گریبان چاك نزنید و صورت نخراشید و سخنی ناروا مگویید و خویشتن‌دار باشید.»

ادامه مطلب

آیا استمداد از غیر خدا با توحید سازگار است؟

در اکثر جاها نوشته یا گفته می شود یا الله، یا محمد، یا علی، یا حسین و غیره بعضی ها می گویند که بجز گفتن "یا الله" ، استفاده از "یا" برای دیگر اسم ها درست نیست زیرا استمداد از غیر خدا است. آیا این صحیح است؟

اگر استمداد از غیر خدا با این اعتقاد باشد که این بزرگان و اولیاء الاهی مستقیما حاجت بر آورده می کنند و در بر آوردن حاجت نیازمند خدا نیستند این شرک و ضد توحید است و جایز نیست.

ولی اگر اعتقاد این باشد که این بزرگان حاجت ها را با اذن خدا و با قدرتی که خداوند به آنان عنایت فرموده است، بر آورده می سازند این نه تنها شرک نیست بلکه عین توحید است و هیچ اشکالی ندارد.

ادامه مطلب

مشاهده برنامه جلسات هیئت

فلسفه نام گذاری روز تاسوعا و عاشورا و شب های محرم

 
علت نامگذاری این ماه آن بود که از ایام قبل از اسلام، جنگ در این ماه را حرام می دانستند.در دوم ماه محرم الحرام سال 61 هجری کاروان حضرت امام حسین (ع) وارد کربلا شد و سپاهیان دشمن که هر روز بر تعدادشان افزوده می شد در روزهای تاسوعا و عاشورا که روز نهم و دهم محرم می باشد او و یارانش را به شهادت رساندند. پیشوای هشتم شیعیان امام رضا (ع) در خصوص این ماه فرمود: در جاهلیت، حرمت این ماه نگاه داشته می شد و در آن نمی جنگیدند ولی در این ماه، خونهای ما را ریختند و حرمت ما را شکستند و فرزندان و زنان ما را اسیر کردند و خیمه ها را آتش زدند و غارت کردند و حرمت پیامبر را درباره ذریه اش رعایت نکردند. .... به همین دلیل ماه محرم با حادثه عاشورا عجین شده است و فرا رسیدن آن دلها را پر از غم می سازد و پیروان و شیفتگان امام حسین (ع) از اول محرم، محافل و مجالسی را سیاهپوش کرده، به یاد آن امام شهید به عزاداری می پردازند.
شیعیان در بزرگداشت شهدای کربلا، هر روز از دهه اول ماه محرم را مختص به یکی از بزرگان این نهضت جاویدان می دانند.
    این عناوین عبارتند از؛
    روز اول محرم : مسلم بن عقیل علیه السلام
    روز دوم محرم : ورود کاروان به کربلا ( ورودیه )
    روز سوم محرم : حضرت رقیه علیها السلام
    روز چهارم محرم : حضرت حر و اصحاب علیهم السلام - طفلان زینب علیهما السلام
    روز پنجم محرم : اصحاب و عبدالله بن الحسن علیهم السلام
    روز ششم محرم : حضرت قاسم بن الحسن علیه السلام
    روز هفتم محرم : روضه عطش و علی اصغر علیه السلام
    روز هشتم محرم : حضرت علی اکبر علیه السلام
    روز نهم محرم : روز تاسوعا - حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام
    روز دهم محرم :روز عاشورا -حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام - حضرت زینب علیها السلام و شام غریبان
    روز یازدهم محرم : حرکت کاروان از کربلا
    روز دوازدهم محرم : ورود کاروان به کوفه

فلسفه عاشورا از دیدگاه شهید مطهری

قیام امام حسین(ع)

آن گاه که امام علی به شهادت رسید و مردم با امام حسن(ع) بیعت کردند و حضرت حکومت را در دست گرفت، مردم آمادگى روحى براى مبارزه‏اى سخت و طولانى با معاویه را نداشتند، به چند دلیل:...

ادامه مطلب

اطلاعیه

مختصری از زندگانی امام هادی(ع)

زندگى ابو الحسن على الهادى ابن محمد الجواد ابن على الرضا ابن موسى الكاظم ابن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن على زین العابدین بن الحسین بن على بن ابى طالب علیهم السلام.

شیخ در مصباح مى‏نویسد: روایت‏شده است كه حضرت ابو الحسن على بن محمد عسكرى (ع) در روز 27 ذى حجه به دنیا آمد. سپس وى مى‏گوید: ابن عیاش گفته است: میلاد ابو الحسن ثالث روز دوم رجب بوده است. همچنین وى تولد آن حضرت را روز پنجم هم ذكر كرده است. شیخ گوید: ابراهیم بن هاشم قمى گفته است: ابو الحسن عسكرى (ع) در روز سه شنبه سیزدهم رجب از سال 214 هجرى دیده به دنیا گشود».

ادامه مطلب

زندگانی معنوی امام جواد(ع)

جوادالائمه امام محمدبن علی علیهما‌السلام نهمین امام از خاندان اهل‌بیت علیهم السلام است. القابی كه برای آن امام برشمرده‏اند و هر یك گویای بُعدی از شخصیت آسمانی حضرت است، عبارت‏اند از: «مختار، مرتضی، متوكل، متقی، زكی، تقی، منتجب، مرتضی، قانع، جواد، عالم ربانی، منتجب المرتضی و... .» (1)

ابن صباغ مالكی از القاب «جواد، قانع، مرتضی‏» یاد می‏كند و می‏گوید: مشهورترین لقب امام، «جواد» است.(2) شیخ صدوق نیز می‏نویسد: به محمدبن علی الثانی، تقی گفته شد؛ چون برای خدا تقوا پیشه كرد و زمانی كه مامون شبانه با حالتی مست وارد شد و او را با شمشیر زد و گمان كرد حضرت را كشته است، خداوند او را نگه داشت. (3)

ادامه مطلب

دل نوشته های مهدوی

      بنام اسم اعظم یا مهدی          تو ای صفای ضمیرم چرا نمی آیی
چرا بهانه نگیرم چرا نمی آیی          اگر حجاب ظهورت حضور پست منست
                     
                           خدا کند که بمیرم چرا نمی آیی

شیعیان به پا خیزید:
اوآمده است؛ ما نیامده ایم او از همه منتظرتر است،
او هزار و صد و هفتاد و چند سال است که در انتظار آمدن ماست،
منتظر بیداری ما و بازگشت از گناه و غفلت.

کتاب الکترونیکی قرآن مجید!!!

مطلبی در مورد صله مداحی...

شیعه به چه کسی گفته میشه؟

کلمه شیعه به معنی مشایعت٬ دنباله‏روی و پیروی آمده است، و بر همین اساس در اصطلاح به معنی گروهی است که پـیـرو شخصی یا آیین‏خاصی هستند.

در قرآن مجید به پیرو نوح(ع) و پیرو موسی(ع)  با عنوان شیعه یاد شده است٬
اکنون در میان مسلمین شیعه و شیعیان به کسانی اطلاق می‏شود که امام علی(ع) را وصی و جانشین بلافصل پیامبر اسلام(ص) می‏دانند و پیرو عترت پیامبر(ص) می‏باشند٬ و معروف‏ترین آنها شیعه امامیه(اثنی عشری) معتقد به امامت۱۲دوازده امام معصوم بعد از رسول خدا(ص) هستند که نخستین آن حضرت علی بن ابیطالب(ع) و آخرین آنها حضرت قائم آل‏محمد(عج) می‏باشد.

مؤسس شـیعه شخص رسول خدا(ص) بود و آغاز پیدایش آن به وسیله پیامبر تکوین و تأسیس شد،
چنانکه روایات بی شمار از کتب اهل تسنن و شیعه بر این مطلب دلالت دارند٬ از جمله وقتی که سوره بینه آیه۷و۸  نازل شد:

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ (۷)جَزَاؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا رَّضِیَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ٬(۸)
کسانی که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترین مخلوقات [خدا] هستند(۷) پاداش آنان نزد پروردگارشان باغهاى همیشگى است که از زیر [درختان] آن نهرها روان است٬ جاودانه در آن مى‏مانند٬ خدا از ایشان خشنود است و آنان نیز از او خشنودند.(۸)
(سوره بینه)

حاکم حسکانی از دانشمندان اهل سنت٬ با اسناد مختلف از «ابن عباس» نقل می‏کند که پس از نزول آیه۷ سوره بینه، پیامبر(ص) به علی(ع) فرمود:
«هو انت وشیعتک»
«منظور از بهترین خلق٬ تو و شیعیان تو هستند.»
همچنین در روایت معتبری از «ابوبریره» روایت شده که گفت: پیامبر(ص) این آیه را قرائت کرد، و آنگاه خطاب به علی(ع) فرمود:
«هو انت و شیعتک.»
«منظور از برترین خلق، تو و شیعیان تو هستند.»
و نیز فرمود:
«رب هذه البنیه ان هذا و شیعته هم الفائزون.»
«سوگند به خدای کعبه این مرد [اشاره به علی(ع)] و شیعیانش در قیامت رستگارانند.»

(شواهد التنزیل، ج2، ص3۵7)
(تفسیر جامع البیان طبری، ج 29.درباره آیه۷ بینه)
(تفسیر روح المعانی، ج30، ص307)

شیعه حقیقی باید چطور باشه؟

شیعه از نظر تحلیل تاریخی دارای اقسام و مراتب مختلفی است، مانند: شیعه امامیه، شیعه زیدیه٬ شیعه اسماعیلیه و...
در این میان معروفـترین آن «شیعه امامیه» یعنی همان شیعه دوازده۱۲امامی(اثنی عشری) است،
شیعیان از نظر ایمان٬ علم و عمل دارای درجات مختلف هستند و به دو قسم تقسیم می‏شوند:
۱- شیعه کامل
۲- شیعه ناقص

شیعه کامل کسی است که حقیقتاً با کمال صداقت در همه ابعاد « پـیـرو حقـیـقـی» امام علی(ع) و امامان معصوم بعد از او باشد، که نمونه الگوی آن را باید از سیمای افرادی مانند:
سلمـان، ابـوذر٬ مقـداد، و عـمار، مـالک اشتر، محمد بن ابوبکر و... جستجو کرد٬
که هم از نظر عقیده ایمان محکم و استوار بودند، و هم در علم و عمل در عرصه‏های گوناگون زندگی پیـروان راسـتین بودند و باید دانست که فرق است بین دوست علی(ع) و شیعه علی(ع)،
شیعه مقامی است که در درجه علّیین قرار دارد و هر ﮐس نمی‏تواند این ادعا را بکند،
زیرا ادعای بزرگ و سختی است و شرایط سنگینی دارد و هر ﮐس را یارای وصول به این مقام نیست.

در این رابطه در قرآن آمده است که خداوند ابراهیم خلیل(ع) را شیعه نوح(ع) دانسته و چنین می‏فرماید:
وَإِنَّ مِن شِیعَتِهِ لَإِبْرَاهِیمَ ﴿۸۳﴾ إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ (۸۴﴾
و بى‏شک ابراهیم از پیروان اوست (۸۳) آنگاه که با دلى پاک به [پیشگاه] پروردگارش آمد.(۸۴)
(سوره صافات)
از این آیه چنین فهمیده می‏شود که:
اولاً- واژه شیعه قبل از اسلام، حتی در عصر ابراهیم(ع) وجود داشت،
دوماً- این واژه دارای ارزش و محتوای بزرگ است، چرا که پیامبر بزرگی همچون ابراهیم(ع) به عنوان شیعه(پیرو نوح) در قرآن آمده است،
سوماً- از شرایط شیعه حقیقی آن است که در پیشگاه الهی دارای قلبـی سلیم و خالی از هرگونه آلودگی غش(خیانت٬ کینه و حسادت) پاکـدل باشد.

ادامه مطلب

شیعه حقیقی در روایات

- مردی به محضر رسول خدا(ص) آمد و گفت: «فلان ﮐس به ناموس همسایه‏اش نگاه می‏کند، و اگر گناه حرام برای او ممکن باشد، ابائی ندارد.»
پیامبر(ص) از این خبر ناراحت و خشمگین شد و فرمود: او را نزد من بیاورید.
مرد دیگری عرض کرد: ای رسول خدا(ص)٬ او از شیعیان شما است و به دوستی شما و دوستی علی(ع) اعتقاد دارد و از دشمنان شما بیزاری می‏جوید.
پیامبر(ص) فرمود:
«ان شیعتنا من شیعنا و تبعنا فی اعمالنا.»(18)
«شیعیان ما کسانی هستند که در اعمال و رفتار از ما پیروی و اطاعت می‏کنند.»
(تنبیه الخواطر، ص3۴۷)

- امیر مؤمنان علی(ع) فرمود:
«شیعیان ما کسانی هستند که در راه ولایت ما به یکدیگر بخشش می‏کنند و در راه دوستی ما با همدیگر دوستی می‏نمایند و برای زنده کردن فرهنگ ما به دیدار یکدیگر می‏روند و در حال خشم ستم نمی‏کنند و در حال رفاه اسراف نمی‏نمایند و مایه برکت همسایگان می‏باشند و با مردم معاشرت آمیخته با صفا و صمیمیت دارند.»
[اصول کافی، ج2، ص 236و237]

- مردی به همسرش گفت: به محضر حضرت زهرا(س) برو و از او بپرس که آیا من از شیعیان آنها هستم یا نه.
او نزد حضرت زهرا(س) آمد و پیام همسرش را ابلاغ کرد،
حضرت زهرا(س) به او فرمود:
«به شوهرت بگو اگر به آنچه ما دستور می‏دهیم عمل کنی، و از آنچه نهی می‏کنیم ترک کنی، از شیعیان ما هستی و گرنه از شیعیان(حقیقی) ما نیستی.»
او نزد شوهر باز گشت و پاسخ فاطمه(س) را به او رسانید، شوهر ناراحت شد گفت: ای وای بر من، کیست که گناه و خطا نکند؟ بنابراین من اهل دوزخ هستم، زیرا کسی که از شیعیان اهل بیت(ع) نباشد، اهل جهنم است و در آن جاودانه خواهد ماند.
همسر او هراسان نزد فاطمه (س) آمد و پریشانی شوهرش را به او خبر داد.
فاطمه زهرا(س) فرمود:
«به شوهرت بگو چنین نیست که تو جاودانه در دوزخ بمانی، بلکه شیعیان از برترین‏های بهشت هستند، و آنان از محبّان ما که رفتار خلاف کنند گرچه جزء شیعیان(حقیقی) ما نیستند، ولی گناهانشان بر اثر گرفتاری‏ها و بلاها یا انواع سختی‏ها در عرصه‏های قیامت یا در طبقه اعلاء دوزخ پاک می‏گردند، و سرانجام حـب ما آنها را نجات داده و از دوزخ به بهشت نزد ما می‏آورند.»
(بحارالانوار، ج۶8، ص 1۵۵)

ادامه مطلب

به مناسبت ولادت امام زمان (عج)

مرحوم شیخ صدوق و شیخ طوسی روایت می كنند:

ادامه مطلب

پیامهایی به مناسبت ولادت حضرت زهرا(س)

تولد حضرت فاطمه(س)

ادامه مطلب